Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija
 

Вести


 

Синаксар


 

Издаваштво


Прашања, одговори
и коментари


 

Врски


 

Видео и аудио записи


 

Архиепископ


Свет
Архиерејски
Синод


 

Историја


 

Организација
и адреси


 

Библиотека




English Version

1000 години Охридска Архиепископија

Омилија на Архиепископот Јован на прославата на јубилејот 1000 години Охридска Архиепископија

1100 години Свети Климент Охридски

Омилија на Архиепископот Јован на прославата на 1100 години од блаженото упокоение на Свети Климент Охридски


RSS  rss
YouTube  YouTube


рубрика: вести

10.04.2021

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на покана на Митрополитот на Санкт Петербург г. Варсонуфиј и на настојателката на Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург игуменија Софија, со својата придружба, јероѓаконот Еразмо (Бранковски) допатува во Санкт Петербург.

Имено, пред шест години, веднаш по излегувањето од затворот Идризово во кој го сместија расколниците од Северна Македонија, Архиепископот Јован престојуваше полни три месеци во споменатиот манастир. Денес повторно ја посети Александроневската лавра и катедралниот Казански храм на Санктпетербуршката Митрополија.


рубрика: вести

09.04.2021

На 7-ми Април 2021 г., се одржа телефонски разговор помеѓу Светејшиот Патријарх московски и на цела Русија Кирил и Архиепископот охридски и Митрополит скопски Јован, којшто се наоѓа во посета на Руската Православна Црква, по благослов на Светејшиот Патријарх српски Порфириј.

Во текот на разговорот, Светејшиот Патријарх Кирил срдечно го поздрави Јерархот на Српската Православна Црква и изрази жалење во однос на тоа што нивната, за тој ден претходно договорена средба, не се одржа поради причини поврзани со епидемиолошката состојба. Претстојателот на Руската Православна Црква изрази заинтересираност во однос на личното здравје на Архиепископот Јован, бидејќи во текот на посетата, тој помина третман на лекување, посакувајќи му на високиот гостин да се врати на своето паство со нови сили.

Архиепископот Јован му се заблагодари на Светејшиот Патријарх Кирил за укажаната грижа, пројавена од Неговата Светост, во однос на организирањето на неговото лекување во Русија, и со него ги сподели впечатоците од неговиот престој во Москва, како и програмата за посета на Санкт Петербург.

Во обраќањето кон Претстојателот на Руската Православна Црква, Архиепископот охридски Јован го изложи своето гледиште за тековната состојба на меѓуправославните односи и црковната ситуација во Украина.

Согласно мислењето на Архиерејот на Српската Патријаршија, Православната Црква денес се наоѓа во состојба на нарушено единство, кое внесува напнатост и фрустрација во животот на сите Помесни Православни Цркви. Архиепископот Јован ја подвлече неопходноста за сочувување на многувековниот канонски поредок. Православната Црква, како што се наведува во обраќањето: „никогаш немала и не може да има единствен центар по примерот на римокатоличката црква“, бидејќи секоја од Помесните Православни Цркви ја поседува полнотата на апостолското наследство. Јерархот, исто така, истакна, дека Украинската Православна Црква е „совршена апостолска Црква, која доброволно го направи својот избор да остане во јурисдикцијата на Московската Патријаршија и да ја користи автономијата во рамките на Руската Православна Црква“.

Архиепископот Јован истакна дека при одредување на редоследот на дејствија во однос на расколниците, секогаш за клучно се сметало мнението на кириархалната Црква, која најдобро од сите е запознаена со состојбите во рамките на сопствената јурисдикција. „Невозможно е некој Синод, на било која географска оддалечена Црква, повеќе и подетално да ги знае расколниците и самосветите во Украина“, се истакнува во обраќањето.

„Српската Православна Црква го почитува организационото устројство на Московската Патријаршија и Украинската Православна Црква како нејзин неоткинлив дел со целосна автономија, на чело со Блаженејшиот Митрополит киевски и на цела Украина Онуфриј, - изјави Јерархот, - а, Српската Православна Црква секогаш била и ќе остане на страната на чување на догматите, односно на страната на вистината и канонскиот поредок“.

На молитвено сеќавање, Архиепископот охридски Јован му подари на Светејшиот Патријарх Московски и на цела Русија Кирил икона на сите Oхридски светители, почнувајќи од Светиот Климент Охридски, до последниот причислен кон ликот на светите, којшто служел на таа древна катедра, Светиот Николај (Велимировиќ).

 

Извор: https://mospat.ru/ru/news/86962/


рубрика: организација\Струмичка Епископија

→ Српски

Православниот истражувачки центар „Хризма“ во повеќе наврати обрнуваше внимание на проблемот со црковниот раскол во Северна Македонија. Се прават обиди прашањето да се реши на неканонски начин, и тоа создава нови закани по вселенското Православие. За животот на Православната Охридска Архиепископија на Српската Православна Црква и перспективите за исцеление на расколот во Северна Македонија, читајте во ексклузивното интервју, кое, за центарот „Хризма“, го даде Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов).

– Оваа година се навршуваат 19 години од создавањето на проект спогодбата за канонско решавање на црковното прашање во Северна Македонија, после што беше склучен Нишкиот договор. Сепак, тој никогаш не беше прифатен од Светиот Синод на т.н. „Македонска православна црква - Охридска архиепископија“ (МПЦ-ОА). Како цените Вие, дали тогашните договори беа единствената правилна опција за решавање на црковното прашање? Според Вашето гледиште, дали се тие актуелни и за сегашната состојба?

– Нишкиот договор го потпишаа тројца „митрополити“ на расколничката „МПЦ“, со знаење на нивниот архиепископ. Тие јавно го бранеа како еклисиолошки единствено исправен, но подоцна, под политички притисок се откажаа од спогодбата. Потоа, на повикот на блаженоупокоениот Патријарх српски Павле за литургиско и канонско единство со Српската Православна Црква (СПЦ), потврдно одговори Неговото Блаженство, денешниот Архиепископ охридски и Митрополит скопски Јован.

Следствено, битен и неспорен факт е дека Нишкиот договор е веќе завршено минато. Актуелната стварност е дека врз основа на договорот, Светиот Архиерејски Собор на СПЦ, на 24 Мај 2005 г., го издаде Томосот за најширока можна автономија на Православната Охридска Архиепископија, како канонска Црква во Северна Македонија. Исто така, го потврди Архиепископот охридски Јован за канонски Претстојател на автономната Архиепископија. Томосот за автономија го потпиша блаженоупокоениот Патријарх српски Павле. Значи, во Диптихот на црквите, Православната Охридска Архиепископија е запишана како Црква со Томос за автономија, која се наоѓа во составот на сеправославно признатата канонска јурисдикција на Српската Патријаршија.

Покајанието е секогаш верна и, ако сакате, вечно модерна варијанта, односно шанса за оние што се во раскол, да се избават од него! Всушност, станува збор за најдобрата можност, преку преумување да излезат од расколот и да влезат во спасоносната Соборност на Црквата. Архиепископот охридски Јован, исполнувајќи ја светата Архиерејска должност да го чува Единството на Црквата, не го создаде расколот, туку го исцели. Сега, во нашата татковина, луѓето имаат можност да одберат: дали ќе припаѓаат на Соборната Црква, или, на расколот.

На вашето, пак, внимание му предлагам неколку референци, а вакви примери има безброј:

а). Емилија Црвенковска, ќерка на безбожниот комунистички лидер Крсте Црвенковски (висок функционер во СФР Југославија, секретар на ЦК на Сојузот на комунисти на Македонија, претседател на Комисијата за испитување на работата на државната безбедност на СФРЈ, потпретседател на Претседателството на СФРЈ), пишува: „најголема заслуга меѓу македонските комунисти за враќањето на автокефалноста на црквата во Македонија има мојот покоен татко Крсте Црвенковски“ (Фокус, 18. 05. 2012 г., бр. 881). Овој нејзин став Емилија Црвенковска го заснова и на самите зборови на Крсте Црвенковски, напишани во неговите мемоари „Заробена вистина“, изд. Култура, Скопје, 2003.

б). Професорот по историја на факултетот на расколничката „МПЦ“, Јован Белчовски, за ТВ Алфа (20. 11. 2017 г.), вели: „Знаете ли како ние добивме автокефална црква? Благодарение на покојниот Крсте Црвенковски! Алал да му е на човекот, лека му земја била. Едноставно во дискусија со претседателот Тито, Крсте му рекол на Тито: ние мораме за првпат да си отвориме академија и црквата да си ја прогласиме за автокефална“!

Значи, расколничките епископи на „МПЦ“ го подржуваат и се сообразуваат со етнофилетистичкиот раскол, создаден од безбожните функционери на Комунистичката партија. Но, Црквата не може да се раководи според одлуките на Комунистичката партија и никогаш нема да може истите да ги легализира и запечатува со црковни томоси за автокефалија, донесени под политички притисок.

Следствено, секогаш е актуелно Црквата да повикува на преумување и на приведување на сѐ во единство со Христа и Неговото Тело, а потоа, внатре во Телото Христово, т.е. Црквата, да се наоѓаат решенија за сите отворени прашања. Искуството покажува дека не постои проблем, кој Црквата не би можела да го реши низ дијалог.

– На советувањето во Аман, во 2020 г., беше истакнато: „Во однос на прашањето за Северна Македонија, делагациите изјавија дека ова прашање треба да се реши преку дијалог внатре во рамките на Српската Православна Црква и со сеправославна поддршка“. Како верните на Охридската Архиепископија го примија аманското советување? Во однос на сеправославната помош: кои помесни цркви (или поединечни Архиереји и верници), во последниве години ѝ дадоа најголема поддршка на Охридската Архиепископија? Исто така, во врска со поголемиот број Албанци во Северна Македонија, има ли поддршка од страна на Албанската Православна Црква?

– Архиерејите на расколничката „МПЦ“ ја имаат добиено хиротонијата од СПЦ. Следствено, СПЦ е мајка црква на „МПЦ“, и расколот на „МПЦ“ се наоѓа во рамките на црковната јурисдикција на СПЦ. Оттука, овој проблем не можел, не може и нема да може да се решава без мајката црква, т.е. СПЦ. Сеправославната согласност е неопходна, бидејќи предмет на нашата вера е и Соборноста на Црквата. Ние православните, во Символот на верата исповедаме дека веруваме и во Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква. Ако не постои сеправославно признавање, тогаш не може ниту збор да стане за Црква!

Нашата Црква, Српската Патријаршија, учествуваше на братското советување во престолнината на Јордан, градот Аман. Оттука, верните на Православната Охридска Архиепископија при Српската Патријаршија на советувањето во Аман гледаат како на неопходна и оправдана грижа за чување на единството на Црквата, кое не е некаков надворешен украс, туку самата суштина на Црквата.

Верните на Православната Охридска Архиепископија (и покрај сета љубов, поддршка и разбирање, што ги имаат за тешките услови во кои се наоѓа Константинополската Патријаршија), никогаш не ќе можат да се сложат со непреданиската еклисиологија дека Константинополскиот Патријарх е primus sine paribus (прв без еднаквите), туку цврсто се држат до автентичната православна еклисиологија и прифаќаат дека тој е primus inter pares (прв меѓу еднаквите).

Верните на Православната Охридска Архиепископија знаат дека во Шамбези беше постигната согласност, евентуалните следни томоси за автокефалија да бидат потпишувани од сите Претстоители на помесните православни цркви (согласност не беше постигната само околу начинот на потпишувањето).

Конечно, соборното одлучување и соодветствува на Преданието, ако земеме предвид дека Кипарската Православна Црква својата автокефалност ја има добиено на Третиот Вселенски Собор. Православните цркви повеќе не се наоѓаат под османлиско ропство или тоталитаристички системи. Затоа, крајно време е да се обнови Соборниот начин на функционирање. Помесните Собори функционираат, треба да профункционираат и сеправославните, помеѓу останатото и за да не се случуваат проблеми со какви што денес се соочува Црквата.

Што се однесува на прашањето за поддршката, бев присутен на средбата помеѓу Светејшиот Патријарх руски Кирил и блаженоупокоениот Патријарх српски Иринеј на 15 Ноември 2014 г., во Белград, кога се разговараше да се преземат чекори за ослободување на Архиепископот охридски Јован од затвор, кадешто се наоѓаше после политичка пресуда, заради неговата вера во Соборноста на Црквата. После таа средба, Митрополитот волоколамски Иларион (кој, исто така, беше присутен на споменатата средба), исполнувајќи ја евангелската заповед (Матеј 25. 36), го посети Архиепископот охридски Јован во затвор, во Скопје, а потоа се сретна и со властите на земјата. Набргу потоа, Архиепископот охридски Јован беше ослободен од затвор. Се разбира, добиваме поддршка од мноштво цркви, од мнозина Архиереји, но споменатата поддршка од Руската Православна Црква, за нас претставува една од најзначајните поддршки.

Во однос на православните браќа Албанци, на некои од јубилеите и на литургиските прослави, кои ги организира Православната Охридска Архиепископија, Архиепископот албански Анастасиј испраќа свои претставници, и на тој начин го потврдува литургиското единство на Албанската Православна Црква со автономната Православна Охридска Архиепископија. Негувањето на литургиското единство, рековме, било и секогаш ќе биде од суштинско значење.

– Во последниве две години активно се поставува прашањето за доделување автокефалност на „МПЦ-ОА“, и тоа од страна на Константинополската Патријаршија. Според Вас, можат ли некои цркви, освен Српската Православна Црква, да земат учество во решавањето на северномакедонското прашање? Да речеме Бугарската Црква?

– Во нејзиното соопштение од 11 Мај 2019 г., Константинополската Патријаршија спомнува некакво право на апелација во однос на „МПЦ“. На кој начин Константинополската Патријаршија има право на апелација во Црквата не е тема на овој разговор. Тоа што е индикативно е дека Константинополската Патријаршија разгледувала некакво барање (патем, проследено со писмо на политичар), барање, како што и самите велат: „на расколничка црква“. Значи, станува збор за „црква“, која не е дел од Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква, а згора на сѐ, не се наоѓа ниту во канонската јурисдикција на Константинополската Патријаршија. Сакам да верувам дека во Константинополската Патријаршија имаат добри намери и дека истовремено се свесни дека немаат никакво право еднострано да се осврнуваат на расколот на „МПЦ“!

Светиот Архиерејски Собор на Српската Православна Црква многупати и недвосмислено се има изјаснето за дијалог, преку кој, врз канонски основи, би ѝ се помогнало на „МПЦ“ да го надмине расколот и да се врати во спасоносната Соборност на Црквата. Дијалогот беше спречен токму од страна на расколничката „МПЦ“ и властите на земјата со спроведувањето на затворските казни врз Архиепископот охридски Јован и државниот прогон врз Православната Охридска Архиепископија.

Колку што мене ми е познато, СПЦ никогаш не била затворена за оние, кои добронамерно и врз канонски основи, би сакале да помогнат при решавањето на проблемот на „МПЦ“.

– Како ја оценувате перспективата за исцелување на расколот во Северна Македонија? На кој начин тоа може да се оствари? Што влијае на тоа?

– Во овој момент немам ниту што да додадам, ниту да одземам од зборовите на нашиот Светејши Патријарх српски Порфириј, кој во своето интервју за „Радио Телевизија Србија“, на 02 Март, оваа година, јасно истакна дека сака да се најде решение за расколот во кој се наоѓа „МПЦ“. Нашиот Патријарх верува дека Светиот Архиерејски Собор на СПЦ ќе биде секогаш подготвен да се дојде до решение, но без било какви политички притисоци и влијанија, какви што постојат од почетокот на создавањето на расколот, па до денес, во однос на таа тема.

Значи, на решавањето на проблемот најмногу влијаат политичарите, кои, со своите притисоци, сакаат „МПЦ“ да ја користат за нивни, минливи политички цели. По углед на колегите од Украина, политичарите од Северна Македонија, нарушувајќи го секуларниот карактер на државата, утврден со Уставот, се ставаат во улога на водачи на расколничката „МПЦ“ и испраќаат писма до црковни претстојатели во име на „МПЦ“. На тој начин ја понижуваат и „МПЦ“ како неспособна самата да си ги реши сопствените проблеми. Тогаш, кога дневната политика барем малку ќе ги тргне рацете со кои премногу цврсто ја има прегрнато „МПЦ“, можно е и да се очекува решавање на нивниот проблем.

– Зошто многу луѓе ја поддржуваат „МПЦ-ОА“ и не ја осознаваат погубноста на расколот? Дали во „МПЦ-ОА“ има свештеници и лаици, кои барем се однесуваат без агресивност кон Охридската Архиепископија и се подготвени за дијалог?

– Според застарените податоци, Северна Македонија има околу два милиони жители, а според некои современи анализи, заради големиот бран иселувања, возможно е во земјата да живеат околу милион и петстотини илјади жители. Од нив, отприлика 68 проценти се декларираат како Македонци, но, се разбира, не сите од нив се декларираат како православни Христијани.

Иако, во суштина станува збор за многу добар народ, природно искрен и топлосрдечен народ, сепак во една толку мала и, за жал, затворена средина, заради комунизмот и заради расколот, колку што е добар, исто толку народот е и теолошки необразован.

Ние никогаш не сме имале никакви проблеми со нашиот народ! Напротив! Прогонот врз Православната Охридска Архиепископија го организираше и сѐ уште го организира државниот апарат. Државата е осудена од Европскиот суд со правосилна пресуда, заради тоа што одбива да ја регистрира канонската Православна Охридска Архиепископија. Сѐ тоа создава страв и несигурност кај луѓето!

Се разбира дека ние се среќаваме со одредени свештеници и верници, припадници на расколничката „МПЦ“, кои немаат агресивен пристап, но тие секогаш инсистираат средбите да не бидат транспарентни, бидејќи се плашат од авторитетите на „МПЦ“ и од власта.

Значи, на хартија луѓето имаат формална слобода, но таа се разликува од ефективната слобода, која е привилегија само на оние луѓе во државата, кои се самопрогласени за „мерка на сѐ“.

– Како успева Охридската Архиепископија, во постоечките неблагопријатни услови, да ги сочува своите богослужбени места и да се заштити од напади? Дали е возможно да се работи со младите и со средствата за масовна информација, т.е. да му се противдејствува на расколот во информативниот простор?

– Православната Охридска Архиепископија нема никаква правна, ниту било каква друга, земна заштита. Во последниве скоро дваесет години, во организација на власта и расколничката „МПЦ“, Архиепископот охридски Јован беше осум пати во затвор. Со години беа судени Епископи, свештеници, монаси, монахињи, верници, во политички монтирани судски процеси. Ни беа срушени два храма, беа тепани наши свештеници, монаси и монахињи…

Ние никогаш и со ништо не возвративме на тоа зло, со цел да не се умножува злото. Но, во немоќта наша силата Божја се покажува (2Кор. 12. 9). Архиепископијата објавува печатени изданија и ги користи сите можности, преку разни предавања да ги запознава луѓето со православната вера. На Литургиите во Архиепископијата постојано доаѓаат нови личности.

Ние не забораваме што се случило во минатото, но отворени сме за иднината од којашто ни доаѓа Христос. Затоа, се трудиме со љубов да ги отвораме срцата за нашите браќа, кои се во раскол, молејќи се во иднината да се сретнеме и да бидеме заедно во Соборниот Христос.

– Епархиите на териториите на Северна Македонија во значајна етапа од историјата потпаднале под Бугарската Православна Црква. Во Северна Македонија има граѓани со бугарско самосознание. Бугарија, како и Србија, покренува прашања во врска со фалсификувањето на историското наследство во Северна Македонија. Во исто време, за жал, во последново столетие се случувале конфликти помеѓу српската и бугарската страна. Како во Охридската Архиепископија се решаваат овие противречности? Дали Архиепископијата е отворена за верници со бугарско самосознание?

– За жал, дури и во Црквата, понекогаш наместо историја се испишува митологија! Светите Методиј и Кирил не се словенобугарски, туку сесловенски просветители. Древната Охридска Архиепископија не била автокефална црква и најголемиот број нејзини Архиепископи биле Грци, помеѓу кои се и познатите, на пр.: Јован IV Комнин, Димитар Хоматијан, Константин II Кавасила, но и други.

Во поновата историја епархиите во Северна Македонија не биле под јурисдикција на Бугарската Православна Црква, туку, пред Првата светска војна постоел неканонски упад на Бугарската Егзархија во канонската јурисдикција на Константинополската Патријаршија, бидејќи црковните историчари, од 16 Септември 1872 г., ја препознаваат Бугарската Егзархија како расколничка црква, која својот раскол го решава со помош на Руската Православна Црква, на 22 Февруари 1945 година. Уште еднаш Бугарската Егзархија извршила упад во канонската јурисдикција на Српската Патријаршија, кога расколничките егзархиски Епископи заедно со бугарскиот фашистички окупатор влегле во Скопје на самиот почеток од Втората светска војна и го протерале канонскиот Митрополит скопски Јосиф (Цвијиќ).

За нас, овие настани припаѓаат на минатото, на историската наука, и првенствено значат обединување во молитвата за спасение на сите луѓе, и оние кои биле на точната, и оние кои биле на погрешната страна од историјата. Не е возможно минатото, политиката и националната припадност да нѐ разделуваат. Православната Охридска Архиепископија во себе подеднакво ги обединува сите народи, кои живеат во мултиетничка и мултикултурна Северна Македонија. Нашите браќа православни Бугари не се расколници. Оние, коишто имаат изградена црковна свест доаѓаат на Литургија во Православната Охридска Архиепископија и се причестуваат со Телото и Крвта Христови заедно со своите браќа православни Македонци од словенски происход, со своите браќа Срби, Грци и други православни, кои живеат во Северна Македонија.

Црквата не ги укинува националните одлики, напротив, ги развива и унапредува, но не прави од нив идол. Сите ние во Црквата сме еден род православен. Етнофилетизмот е осуден како еклисиолошка ерес (Константинопол, 1872), така што за парасинагогата на етнофилетизмот, за деструктивноста на националшовинизмот нема место во Црквата во која нема ниту Јудеец, ниту Елин, туку сите ние сме едно во Христа (Галат. 3. 28). На тие основи се гради црковниот живот во Православната Охридска Архиепископија.  

– Од моментот на создавањето на Охридската Архиепископија, нејзините верници, на чело со Архиепископот Јован (Вранишковски), подложени се на прогони. Што би ги посоветувале Вие, верниците на канонската црква на Украина, кои денес, исто така, се подложени на дискриминација и насилство?

– Познато е дека Светиот Кипријан Картагински нагласува дека дури ниту маченичката крв не може да го измие гревот на расколот. Преданиски став, кој често го нагласува и нашиот Архиепископ е дека ние не ги бараме страдањата, но кога Господ ќе ги допушти, тука сме да ги примиме како благослов, како наш крст, преку кој стигнуваме до воскресението. Не е возможно да се дојде до воскресението, без, претходно да се биде распнат на крстот. Православните Христијани на Украина денес се повикани да ја посведочат чистотата на православната вера со својата припадност и верност на канонската Црква во Украина, чиј Претстојател е Неговото Блаженство Митрополитот киевски и на цела Украина Онуфриј.

Искушенијата и прогонот со кои денес се соочуваат православните Христијани во Украина ќе им помогнат да се стекнат со исклучително богат опит во внатрешниот живот, опит, кој не се добива на ниту една високообразовна установа; оттука, овие искушенија ќе им помогнат да се стекнат со „духовен докторат“. Тој опит ќе биде најскапоценото наследство за идните генерации. Искушението ќе помине, според зборовите на Светиот Златоуст, кој за тешката животна околност знаел да каже: „облак е, ќе помине“! Ќе помине и облакот на прогонот врз Митрополитот Онуфриј и Украинската Православна Црква, но сведоштвото на верата ќе остане за век и веков запишано во Книгата на Животот.

Истовремено, верните на канонската Црква, чиј Претстојател е Митрополитот Онуфриј, не треба да бидат пасивни, туку со сите легални средства треба да го деконструираат неправедниот систем и активно да се борат до крајните судски инстанци против дискриминацијата што врз нив се извршува со нарушување на владеењето на правото во делот на човековите права и верските слободи.

Верните на Црквата, треба да им се обратат на сите, кои го причинуваат нивниот прогон и страдање со зборовите на Светиот маченик Платон: мачете уште повеќе, така уште појасно се гледа вашата нечовечност; а, од друга страна уште повеќе ќе се гледа смирението и славата на Црквата.

Ако ги парафразираме зборовите на Преподобниот Порфириј Кавсокаливит, на тој начин нема и не треба да се трудиме да ја изгониме темнината од нашите животи, бидејќи тоа може да нѐ измори, а ништо да не постигнеме. Треба со радост да се трудиме да станеме професионални пуштачи на светлината Христова во нашите животи, и тогаш, темнината едноставно ќе исчезне.

– Постојат ли богослужбени разлики помеѓу Охридската Архиепископија и „МПЦ-ОА“? Дали во богослужбите се користи црковнословенскиот јазик?

– Немам претстава за богослужбениот живот на „МПЦ“, но претпоставувам дека не постојат некои големи богослужбени разлики. Во Православната Охридска Архиепископија, сосема природно, црковнословенскиот јазик секојдневно се користи во богослужбите, особено, во целост, во нејзините манастири.

– На крај, Ве молам да споделете што е за Вас најзначајно, од најголема ценост во руското Православие? Кои руски светители Вам Ви се блиски?

– Однапред сметајте дека овој одговор ќе биде нецелосен. Руското Православие е широчина, длабочина, височина, кои е неблагодарно да бидат третирани во еден краток одговор. Руското Православие е Достоевски со „убавината, која ќе го спаси светот“. Руското Православие е Гогољ со „Размислувањата за Божествената Литургија“. Руското Православие се Свети Серафим Саровски, Свети Јован Кронштадски и Свети Игнатиј Брјанчанинов со кои сме растеле. Руското Православие се Светиот Лука Кримски, па Флоровски, Шмеман… потоа, руското Православие се Свети Герман Алјаски и многу подоцна Американецот о. Серафим (Роуз), духовно чедо на Светиот Јован Шангајски, кој е многу почитуван во нашата земја од времето кога, како јеромонах бил професор во богословијата во Битола. Руското Православие е Светиот рамноапостолен Николај Јапонски и православните Јапонци на Црквата во Јапонија.

Руското Православие е всушност самото автентично Православие, кое, рековме, не ги укинува, но ги надминува нациите и бојата на кожата и раѓа светители на вселената, какви што се Преподобниот Софрониј (Сахаров), и неговиот старец, Светиот Силуан Атонски, кој ја изговори светодуховската изрека на нашата епоха: „Држи го својот ум во пеколот и не очајувај“.

Оттука, денес не е возможно да се биде православен, а истовремено да се биде несреќна личност! Православието – тоа е радост на духот и излез од сите човечки безизлези, дури и од самата смрт!

 

Извор: Центар Хризма

Линкови: Телеграм


рубрика: вести

07.04.2021

За големиот празник Благовештение на Пресвета Богородица, во Храмот „На сите скрбешти Радост“, посветен на Мајката Божја, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован сослужуваше на Архиерејската Литургија, заедно со Митрополитот волоколамски г. Иларион и Епископот моравички г. Антониј.

На крајот од богослужбата, Митрополитот волоколамски Иларион го поздрави Архиепископот охридски Јован велејќи: „Јас, од прва рака, знам за тешкотиите со кои се соочивте во Вашата земја, бидејќи Вие бевте во затвор заради исповедање на светото, канонско Православие. Ја имав привилегијата да Ве посетам во затворот, во Скопје. Се сеќавам на нашите разговори и навистина се надевам дека Православната Црква во Македонија ќе се развива и зајакнува со помош Божја и под покровот на Пресвета Богородица“.

Во својот одговор, Архиепископот охридски Јован се осврна на значењето на денешниот празник, му се заблагодари на Митрополитот Иларион за сѐ што прават за Црквата и како дар за Светејшиот Патријарх московски и на цела Русија Кирил на Митрополитот Иларион му ја предаде иконата „Сите Охридски Светители“.


рубрика: вести

04.04.2021

На 04 Април, на Крстопоклоната недела од Великиот пост, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован началствуваше на светата Архиерејска Литургија во ставропигијалниот Покровски женски манастир, во Москва.

На Архиепископот Јован му сослужуваа Архиепископот Алански г. Леонид, заменик претседател на Одделот за надворешни црковни врски на Московската патријаршија, и Епископот моравички г. Антониј, настојател на српското подворје во Москва, како и клирици при манастирот.

На Литургијата молитвено беше присутна и игуманијата на манастирот Теофанија монахиња со сестринството, како и г. Арно Гујон, Директор при Управата за дијаспора во Министерството за надворешни работи на Р. Србија.

Архиепископот Јован произнесе молитва за сопирање на распространувањето на штетниот вирус, а беше совршено и поклонение на Крстот Господов.

Архиепископот Леонид го поздрави Архиепископот Јован од име на Претседателот на Одделот за надворешни црковни врски при Московската Патријаршија, Митрополитот волоколамски Иларион.

„Ваше Блаженство, од прва рака знаете какви тешки периоди доживува Вселенското Православие денес. Вашата посета денес кај нас, во престолниот град Москва, сведочи за фактот дека неповредливите врски на православните цркви се присутни видливо и невидливо. Вие сте добар архипастир и сигурна поддршка на Православието и во Србија и во другите земји на Балканот. Ви посакуваме добро здравје, цврстина во отстојувањето во Православието и чистота на верата, којашто Вие ни ја покажувате на сите нас во последните години.“

Понатаму, игуманијата Теофанија им се обрати на Архиепископот Јован и на останатите Епископи, срдечно поздравувајќи го угледниот гостин од автономната Охридска Архиепископија на сестринската Српска патријаршија. Во спомен на посетата, игуманијата Теофанија на Архиепископот Јован му подари икона на Христос Спасителот во трнов венец.

Во своето обраќање, Архиепископот охридски Јован особено му се заблагодари на Неговата Светост Патријархот московски и на цела Русија г.г. Кирил за можноста да ја посети Руската Православна Црква. „Би сакал да ги пренесам молитвите и љубовта на Неговата Светост Патријархот српски Порфириј, кој неодамна беше избран на Престолот на српските патријарси“, истакна Архиепископот.

Исто така, Архиепископот Јован ѝ ја честиташе на игуманијата Теофанија 23-годишнината од нејзиното поставување за игуманија и ѝ подари игуменски крст.

 

Извор: https://www.mospat.ru/ru/news/86950/


рубрика: вести

03.04.2021

На 03 Април 2021 г., Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, кој се наоѓа во посета на Руската Православна Црква, престојуваше во Троице-Сегиевата Лавра.

Заедно со Епископот моравички г. Антониј, настојател на српското подворие во Москва и со нивната придружба, Архиепископот охридски Јован го посети Успенскиот храм во Лаврата и се поклони на светите мошти на угодниците Божји.

Извор: https://mospat.ru/ru/news/86946/


рубрика: вести

28.03.2021

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, во втората недела од Великиот пост, посветена на Светиот Григориј Палама, началствуваше и проповедаше на светата Архиерејска Литургија во Подворјето на Српската Православна Црква во Москва, во храмот посветен на Светите Апостоли Петар и Павле.

На Архиепископот Јован му сослужуваше Епископот моравички г. Антониј, Викар на српскиот Патријарх, со повеќе свештеници и ѓакони.

Извор: http://serbskoe-podvorie.ru/photo/2857/


рубрика: вести

25.03.2021

На 25 Март 2021 г. започна престојот на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во Русија. Неговата посета на Москва е по благослов на Неговата Светост Патријархот српски г.г. Порфириј.

На аеродромот „Внуково“ Архиепископот Јован беше пречекан од заменикот на Одделот за надворешни црковни врски (ОНЦВ) на Московскиот Патријархат, Архиепископот Владикавказски и Алански г. Леонид, настојателот на Подворјето на Српската Православна Црква во Москва, Епископот моравички г. Антониј, вонредниот и полномоштен Амбасадор на Р. Србија, г. М. Лазански, вицеконзулот на Србија г. М. Маниќ, соработникот на српската Амбасада Н. Трифуновиќ и соработникот на ОНЦВ, г. А. Ј. Хошев.

Во разговорот на средбата, Владиката Леонид на високиот гостин му ги пренесе топлите поздрави од претседателот на ОНЦВ, Митрополитот волоколамски г. Иларион.

Во придружба на Архиепископот Јован е клирикот на Православната Охридска Архиепископија, јероѓаконот Еразмо (Бранковски).

Извор: https://mospat.ru/ru/news/86859/


рубрика: вести

21.03.2021

Во Неделата на православието, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

По Литургијата беше прочитан Синодиконот на православието.


рубрика: вести

17.03.2021

Првата Претходноосветена Литургија, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован ја служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

14.03.2021

Во Сирната недела (на Прочка), Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

По Литургијата ја прочита молитвата за почеток на Светата Четириесетница.


рубрика: вести

07.03.2021

Во Месопусната недела, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

06.03.2021

На Задушница во Месопусната седмица, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

По Литургијата отслужи помен за упокоените.


рубрика: вести

04.03.2021

На 04-ти Март 2021 година, во јавната здравствена установа „Болница Требиње“, се упокои во Господа вомировениот Епископ захумско-херцеговски Атанасиј.

Закопот на новопретставениот Епископ Атанасиј ќе биде на Задушница, 06-ти Март.

Извор: http://spc.rs/sr


рубрика: вести

28.02.2021

Во Неделата на блудниот син, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополитот скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

21.02.2021

Во Неделата на митарот и фарисејот Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован беше присутен на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

19.02.2021

Светиот Архиерејски Собор на Српската Православна Црква на 18 Февруари 2021 г., го избра, и, следниот ден го востоличи новиот Архиепископ пеќски, Митрополит белградско-карловачки и Патријарх српски г.г. Порфириј.

Во изборот и востоличувањето на Патријархот српски г.г. Порфириј, учествуваше и Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован заедно со сите Епископи, членови на Светиот Архиерејски Синод на автономната Православна Охридска Архиепископија.

Светиот Архиерејски Собор на кој беше избран Патријархот српски г.г. Порфириј, се одржа на 18 Февруари 2021 г., во криптата на храмот „Свети Сава“, во Белград, според процедура одредена од Уставот на Српската Православна Црква и каноните на Светата Црква.

На 19 Февруари, во соборниот храм „Свети Архангел Михаил“, во Белград, во состав на светата Архиерејска Литургија, со врачување на патријаршиските инсигнии, се одржа свечениот чин на востоличување на Патријархот српски г.г. Порфириј. На Литургијата началствуваше Светејшиот Патријарх г.г. Порфириј, во сослужување на голем број Архиереји, собрани на Соборот, како и голем број свештенослужители. На востоличувањето присуствуваа и голем број високи политички претставници од Р. Србија, од регионот, како и високи претставници на различни верски заедници.

Во неговата беседа, Патријархот г.г. Порфириј, во духот на грижата за Црквата, чиј Претстојател е, покрај останатите држави од сеправославно признатата канонска јурисдикција на Српската Православна Црква, која ги надминува политичките граници, се осврна и на Северна Македонија, на тој начин, со избрани зборови истакнувајќи дека во фокусот на неговото дејствување секако ќе биде и, на канонски начин, решавањето на проблемот на оние, кои во нашата татковина сѐ уште пребиваат во расколот на непризнатата МПЦ.

 

Извор:

http://spc.rs/sr/ustolichen_njegova_svetost_arhiepiskop_petshki_mitropolit_beogradskokarlovachki_patrijarh_srpski_g_p

Животопис на Патријархот српски г.г. Порфириј:

http://spc.rs/sr/zhivotopis_arhiepiskopa_petshkog_mitropolita_beogradskokarlovachkog_patrijarha_srpskog_g_porfirija_p

 

© православна охридска архиепископија 2004-2021