Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija
 

Вести


 

Синаксар


 

Издаваштво


Прашања, одговори
и коментари


 

Врски


 

Видео и аудио записи


 

Архиепископ


Свет
Архиерејски
Синод


 

Историја


 

Организација
и адреси


 

Библиотека




English Version

Современите Прогони на Православната Црква: Македонскиот раскол

Митрополитот црногорско-приморски г. Амфилохиј: Никој од МПЦ не бара да стане српска или грчка црква, туку од расколот да се врати во канонска состојба


RSS  rss
FaceBook  FaceBook
YouTube  YouTube


рубрика: вести

22.08.2014

Поглаварот на расколниците г. Стефан, испратил писмо до канонските православни Епископи во кое го клевети Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован и упатува закани до него и до останатите Епископи на Православната Охридска Архиепископија.

Во оваа прилика го објавуваме одговорот на Високопреосвештениот Митрополит Сисаниски и Сијатиски г. Павлос од Црквата на Елада, во којшто, помеѓу останатото, овој Митрополит на г. Стефан му го предочува и следново: и во путирот пред кој „служите“ не се наоѓа Крвта Господова, туку крвта на вашиот брат кого го убивате и таа крв засекогаш ќе ве оддели од Канонската Црква.


 

 

До:

оној што незаконски го држи тронот

на Архиепископијата Охридска и

што лажно ја води непостоечката Македонска Црква

г. Стефан

 

г. Стефане,

со изненадување и болка, и без да ви го побарам, го примив писмото со кое се обидувате да го оправдате неоправдливото и се нафрлате против единствениот Канонски Епископ Охридски г. Јован.

Згора на сѐ, тргнувате со една мала измама. Пишувате: „во прилог Ви ги доставуваме информациите за криминалните активности...“.

Кога г. Стефане ви испратив писмо, па да итате да ми одговорите? Зошто би испратил писмо до вас, кога не го признавам вашето црковно постоење и лажната црква што ја водите ја сметам како црковно непостоечка? Кој ви кажа дека ве сметам за валидно лице за да побарам од вас информации?

Се обидувате на овој измамнички начин да постигнете едно непосредно признавање и да оставите да се смета дека јас или било кој друг Архиереј од Црквата на Елада разговара со вас. Вашиот начин со измама изобилува.

Единствената вистинска причина за прогонот на Охридскиот Јован е дека тој е единствениот Канонски Епископ, којшто е признат од сите Православни Цркви. Значи, се обидувате во содејство со државата да го уништите. Зборувате за негово расчинување. Зар може една црква којашто НЕ е Црква да избира или да расчинува? Црквата не е куклен театар.

Што се однесува на обвинувањата и пресудите, не заборавајте дека со слични одлуки судот на беззакониците го осуди, го затвори и го распна Господа.

Митрополитот Јован не припаѓа на јурисдикцијата на една непостоечка црква, туку на Патријаршијата Српска. Црковно, никаква власт немате над него.

Вие се наоѓате во црковно неопределена состојба. Вие на неканонски начин се одделивте од вашата мајка Црква, Патријаршијата Српска, и се обидувате насилно да постигнете признавање.

Се обидувате со силата на државата и со наместени, лажни судења да го скршите Митрополитот Јован, но и оние кои го следат на канонскиот пат, изрекувајќи закани во вашето писмо против нив. Единственото, според вас, нивно „беззаконие“ е дека не ве следат, почитувајќи ги теологијата на Црквата и нејзиниот канонски поредок и предание.

Се претставувате за Архиепископ на една непостоечка црква, но и во путирот пред кој „служите“ не се наоѓа Крвта Господова, туку крвта на вашиот брат кого го убивате и таа крв засекогаш ќе ве оддели од Канонската Црква.

Сите низ светот, коишто протестираат против гонењето на Охридскиот Јован не очекуваат од вас да добијат информации, којшто сте соучесник во неговото уништување. Во историјата на Црквата, однесувања какво што е вашето, се познати. Тоа се однесувања на беззаконици наспроти праведните.

Вашиот лажен облик, што го нарекувате „Македонска Црква“ е експозитура на една држава која ја узурпира вистината и историјата и нема никаква врска со Црквата Христова.

Колку што вие ќе ја продолжите вашата безбожна тактика и неканонскиот ваш пат, колку што ќе опстојувате да го кинете хитонот Христов од светски причини, колку што ќе „благословувате“ еден фалсификат како доказ на вашата „државна“ доблест, зборот ваш ќе скита низ воздухот, вашата „христијанска“ вера ќе биде идеологија, а гонењето на Митрополитот Охридски Јован ќе биде печат на вашата нечовечност. Значи, вашето писмо јавно го враќам како неприфатливо.

Со болка,

 

+ Митрополит Сисаниски и Сијатиски Павлос

посветено на споменот на вечнопамјатниот мој претходник

од Сијатиста Архиепископ Охридски Зосим

Извор: http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/26102-2014-08-21-21-04-11


рубрика: вести

10.08.2014

На 9-ти Август 2014 год., на вечерната богослужба беше извршено наречението на избраниот Епископ тимочки г. Иларион.

Следниот ден, на 10-ти Август 2014 год., во Соборниот храм на градот Зајечар, „Рождество Богородично“, беше извршена хиротонија во епископски чин на Епископот тимочки г. Иларион.

На Литургијата началствуваше Неговата Светост Патријархот Српски г.г. Иринеј во сослужение на повеќе Архиереји, Високопреосвештениот Митрополит црногорско-приморски г. Амфилохиј, Преосвештените Епископи, жичкиот г. Јустин, белоградчишкиот г. Поликарп од Бугарската Православна Црква, рашко-призренскиот г. Теодосиј, и моравичкиот г. Антониј.

Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и местобљустител битолски  г. Марко, сослужуваше на Литургијата и хиротонијата како претставник на Православната Охридска Архиепископија.

Молитвено учество зедоа и Преосвештените Епископи: бачкиот г. Иринеј, крушевачкиот г. Давид, врањскиот г. Пахомиј и ново избраниот Епископ славонски г. Јован.

На Литургијата сослужуваа и клирици од повеќе помесни Цркви.

На Соборната Литургија новоизбраниот Епископ тимочки г. Иларион се помоли за здравје и долгоденствие за Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

По завршувањето на Литургија, Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, во одделни разговори, ги запозна присутните Архиереји со најновиот прогон на расколничко-судската спрега против канонската Црква во Р. Македонија, првенствено изразен со новата тригодишна затворска казна за Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.


рубрика: вести

→ Српски

02.08.2014

Црковниот и националниот празник, споменот на светиот Пророк Илија, беше прославен во богослужбените места на Православната Охридска Архиепископија, во Битола, Штип, Прилеп, Охрид, Куманово...

Во молитвено присуство на Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, во манастирот „Успение на Пресвета Богородица“, во близина на Скопје, Литургијата ја служеше Високопреподобниот Архимандрит кир Методиј, Игумен на Царската Лавра Хиландар на Света Гора.

Епископот г. Давид срдечно му заблагодари на Архимандритот кир Методиј за возвратната посета и во своето обраќање, помеѓу останатото, посочи дека денес Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован е тој, којшто со ревноста и во духот и силата на светиот Пророк Илија на своите сонародници им ја сведочи правата вера. Архимандриот кир Методиј истакна дека на Литургијата посебно се помолил за поскоро ослободување на Архиепископот охридски г.г. Јован од затвор, но и за покој на душите на сите наши претци кои своите животи ги дале за православната вера и за ослободување на нашата татковина. Тој, исто така, додаде дека Црквата не се циглите на храмовите, без разлика дали се нови или стари храмови, туку дека Црква се луѓето кои учествуваат во Соборната Литургија и изрази надеж дека после ослободувањето на Архиепископот охридски Јован и решавањето на проблемот на оние кои сѐ уште пребиваат во раскол, целиот народ во Р. Македонија ќе може да заедничари во Соборната Литургија на Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква.

Литургиското Собрание го разубави и источното пеење на протопсалтот Никола Попмихајлов и псалтите од хорот „Мојсеј Петрович“.

После Литургијата беше приредено послужување и беа исполнети неколку народни песни во чест на Илинден.


рубрика: вести

27.07.2014

На 27-ми Јули 2014 год., во Лопушанскиот манастир „Свети Јован Крстител“, во близина на градот Монтана, Видинска Митрополија, Р. Бугарија, се изврши хиротонија во епископски чин на новиот Архиереј на сестринската Бугарска Православна Црква, Епископот белоградчишки г. Поликарп.

Со благослов на Неговата Светост Патријархот бугарски г. Неофит, на Литургијата началствуваше Митрополитот видински г. Дометијан. На покана на Бугарската Православна Црква на Литургијата сослужуваа и учествуваа во хиротонијата Архиерејите на Православната Охридска Архиепископија, Нивните Преосвештенства, Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко и Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид. На Митрополитот видински уште му сослужуваа, Епископот воскресенски г. Сава, Викар на Рускиот Патријарх г. Кирил, Митрополитот великотрновски г. Григориј, и Епископите, велички г. Сиониј, месемвријски г. Јаков, деволски г. Теодосиј, трајанополски г. Кипријан и новоракоположениот белоградчишки г. Поликарп.

На соборната Литургија Архиерејите се помолија за здравје и долгоденствие на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован. Тие уште ја истакнаа надежта дека Архиепископот охридски г.г. Јован ќе биде што поскоро ослободен од затвор и го изразија своето чудење какви ли луѓе се расколниците и колку се озлобени штом во изминатите дванаесет години осумпати по ред го затвораат Архиепископот охридски г.г. Јован и ја тиранисуваат канонската Црква Христова во Р. Македонија.

После Литургијата, Архиерејите благоизволија да го осветат и новоизградениот храм посветен на светиот великомаченик Пантелејмон и на преподобната маченичка Параскева Римјанка.

На Архиерејите им сослужуваа голем број свештенослужители од помесните цркви, од Константинополската (од Света Гора), од Московската и од Пеќската Патријаршија, од Романската и Бугарската Православна Црква, од Атинската Архиепископија и од Православната Охридската Архиепископија.


рубрика: вести

26.07.2014

На 26-ти Јули 2014 г., во Соборниот храм во Белград беше извршена хиротонијата во епископски чин на новиот Епископ средноевропски г. Сергије.

Со Литургијата, во којашто беше извршена хиротонијата, началствуваше Неговата Светост Патријархот српски г.г. Иринеј во сослужение на повеќе Архиереји: сафитскиот Димитриј (Антиохијска Патријаршија), сремскиот Василиј, бачкиот Иринеј, осечко-полскиот Лукијан, зворничко-тузланскиот Хризостом, врањскиот Пахомиј, бихачко-петровачкиот Атанасиј, горнокаровачкиот Герасим, далматинскиот Фотиј, крушевачкиот Давид и вомировениот средноевропски Константин.

Од Православната Охридска Архиепископија на Литургијата сослужуваа Нивните Преосвештенства, Епископот полошко-кумановски и Местобљустител дебарско-кичевски г. Јоаким, Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко и Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид. На Литургијата исто така сослужуваа и клирици од повеќе помесни Цркви.

Новохиротонисаниот Епископ западноевропски г. Сергије на Архиерејите на Православната Охридска Архиепископија им ги изрази неговите молитвени желби за што поскоро ослободување од затвор на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован и ги увери дека секаде ќе се залага за почитување на верските слободи на припадниците на Православната Охридска Архиепископија.


рубрика: вести

25.07.2014

Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, на 23-ти Јули 2014 год., беше пречекан со доксологија во светата Царска Лавра Хиландар на Света Гора.

Во овој светогорски манастир се наоѓа чудотворната икона Пресвета Богородица Троеручица и за прослава на нејзиниот празник се собираат монаси од цела Света Гора, како и свештенослужители и верници од различни црковни јурисдикции.

На 25-ти Јули 2014 год., со светогорско црковно благолепие, торжествено беше прославен празникот востановен во чест на спомнатата чудотворна икона.

Со благослов од Неговата Сесветост константинополскиот и вселенски Патријарх г.г. Вартоломеј, а на покана од Игуменот на манастирот Хиландар, Високопреподобниот Архимандрит г. Методиј, на бдението и на Литургијата во чест на празникот, чиноначалствуваше Епископот стобиски и местобљустител струмички г. Давид. Нему му сослужуваа свештеномонаси од различни светогорски манастири и свештенослужители од повеќе помесни цркви. Помеѓу нив имаше и свештенослужители од Охридската Архиепископија, како и поклоници од Р. Македонија.

На Литургијата, Епископот стобиски Давид го ракоположи досегашниот јероѓакон Арсениј Хилендарец во јеромонашки чин.

На манастирската трпеза, којашто беше приредена по отслужувањето на Архиерејската Литургија, со пригодно слово Игуменот Методиј Хиландарец му се заблагодари на Епископот Давид за доаѓањето и извршената хиротонија. Потоа, Епископот Давид пред полната манастирската трпезарија беседеше за значењето на Црквата и местото на Богородица во Црквата во контекст на мачеништвото кое Архиепископот охридски Јован го поднесува сведочејќи ја Соборноста на Црквата.

Игуменот Методиј се обрати уште еднаш изразувајќи го неговиот, и на неговото братство, длабок поклон пред страдањата за верата на Архиепископот охридски Јован.


рубрика: вести

23.07.2014

Со благослов на Константинополскиот Патријарх г.г. Вартоломеј, на 23-ти Јули 2014 год., Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид ја посети Света Гора и имаше официјален прием кај Протоепистатот монахот кир Симеон Дионисијатски и Епистатите на Свештената Општина во Кареа, Атос.

На средбата Епископот Давид подробно ги запозна Протоепистатот и Епистатите со најновиот државен прогон, којшто се пројавува во потврдата на тригодишната затворска казна за Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, како и проширувањето на судскиот прогон и притисоци врз останати Епископи, свештеници, монаштво и верници на Охридската Архиепископија.

Протоепистатот монахот Симеон Дионисијатски истакна дека Архиепископот охридски г.г. Јован е современ исповедник на православната вера и изрази надеж дека власта и расколниците наскоро ќе престанат со неправедното и нехристијанско држење и однесување.

Епистатите покажаа особено длабоко разочарување поради потврдата на тригодишната затворска казна за Архиепископот Јован од страна на Апелациониот суд. Истовремено го замолија Епископот Давид, на припадниците на Православната Охридска Архиепископија, да им ја пренесе безрезервната поддршка и очекувања дека државниот прогон врз нив, конечно ќе престане. На крајот, Протоепистатот и Епистатите го уверија Епископот Давид во нивните постојани молитви за што поскоро ослободување од затвор на Архиепископот охридски Јован и за прекин на прогонот врз канонската Црква Божја, Православната Охридска Архиепископија.


рубрика: вести

20.07.2014

На 20-ти Јули 2014 год., во храмот на Воскресението Христово, во Виена, на Архиерејската Литургија со која началствуваше Неговата Светост Патријархот Српски г.г. Иринеј, беше востоличен новиот Епископ австриско-швајцарски г. Андреј.

На Светејшиот Патријарх му сослужуваа Архиерејите: австрискиот г. Арсениј (Вселенска Патријаршија), китрус г. Георгиј (Црквата на Грција), црногорско-приморскиот г. Амфилохиј, загребачко-љубљанскиот г. Порфириј, бачкиот г. Иринеј, врањскиот г. Пахомиј, браничевскиот г. Игнатиј, рашко-призренскиот г. Теодосиј, горнокарловачкиот г. Герасим, крушевачкиот г. Давид и домаќинот, австриско-швајцарскиот г. Андреј.

Од Православната Охридска Архиепископија на Литургијата сослужуваа Нивните Преосвештенства, Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко и Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид.

Епископите на автономната Охридска Архиепископија на новиот Епископ австриско-швајцарски г. Андреј му ги пренесоа поздравите и честитките од Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г, Јован.

Сите присутни Епископи изразија вџашеност и загриженост заради потврдувањето на новата тригодишна затворска пресуда за Архиепископот охридски г.г. Јован, којашто дополнително ќе ја отежне и онака тешката положба во која се наоѓа расколничката МПЦ.


рубрика: вести

→ English

→ Српски

18.07.2014

На 17-ти Јули 2014 год., домашните средства за информирање ја објавија веста дека Апелациониот суд во Скопје ја потврди пресудата на Основниот суд Скопје I, со која Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован е осуден на три години затворска казна, а останатите Епископи, свештеници, монаштво и верници на Православната Охридска Архиепископија се осудени на две години затворска казна, условно, доколку во рок од пет години не го повторат тоа за што судот ги обвинува. Судот истовремено конфискува имот од припадници на Православната Охридска Архиепископија, којшто одлучи да ѝ го предаде на расколничката Македонска Православна Црква.

Пресудата на Апелациониот суд до овој момент ја нема добиено ниту Архиепископот охридски г.г. Јован, којшто во затворот Идризово се наоѓа веќе две години и осум месеци, ниту пак ја има добиено некој од останатите осудени лица од Православната Охридска Архиепископија.

Како што соопштија медиумите, со потврдувањето на пресудата од страна на Апелациониот суд, тригодишната затворска казна за Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован станува правосилна пресуда.


рубрика: вести

03.07.2014

Сервисот за проверка на факти од медиумите, проект на USAID за зајакнување на медиумите во Р. Македонија, во два наврати објави стручна анализа на проф. др. Мирјана Најчевска, во којашто овој експерт за човекови права, ја анализира поставеноста на одредени медиуми во однос на државниот прогон врз верска основа, којшто веќе 12 години во континуитет се спроведува врз Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован и останатите Епископи, свештенство, монаштво и верници на канонската и сеправославно признатата Црква во Р. Македонија, Православната Охридска Архиепископија.

Во продолжение го пренесуваме целосниот текст на проф. др. Мирјана Начевска.

Секој човек има право на слобода на мислите, совеста и верата

Пишува: проф. д-р Мирјана Најчевскаексперт за човекови права

 

Слободата на вероисповед и уверување и одвоеноста на верските заедници од државата се предмет на интерес на медиумите, меѓутоа, во медиумскиот опфат на оваа проблематика често не се воочуваат проблематичните ситуациии и најчесто изостанува критичкиот и едукативен пристап.

 

Според член 19 од Уставот на Република Македонија:

Се гарантира слободата на вероисповед.

Се гарантира слободно и јавно, поединечно или во заедница со други, изразување на верата.

Македонската православна црква, како и Исламската верска заедница во Македонија, Католичката црква, Евангелско – Методистичката црква, Еврејската заедница и другите верски заедници и религиозни групи се одвоени од државата и се еднакви пред закон.

Во овој член се содржани две различни содржини: слободата на верување и одвоеноста на верските заедници од државата.

Слободата на вероисповед претставува индивидуална слобода на секој човек да верува во што сака и најслободно да го манифестира своето верување. Слободата за изразување на својата вера или своите убедувања, Според Европската конвенција за човековите права:

…може да биде предмет само на оние ограничувања што се предвидени со закон и кои претставуваат мерки во интерес на јавната безбедност, поредокот, здравјето и моралот или заштитата на правата и слободите на други, неопходни во едно демократско општество.

Гаранцијата за слободно и јавно изразување на верата, дадена во Уставот, не е условена од постоење или регистрирање верска заедница. Тоа значи дека за да веруваат и да ја практикуваат својата вера (индивидуално и заедно со други) на граѓаните не им е потребно постоење на верски заедници. Според Европската конвенција за човековите права:

Ова право ја вклучува слободата за промена на верата и убедувањето, како и слободата за изразување на својата вера или убедување, сам или заедно со другите, јавно или приватно, преку богослужба, поука, проповеди, верски обреди и ритуали.

Верските заедници се доброволни здружувања на луѓето со истоветна вероисповед. Овие здруженија имаат правен субјективитет и како правни лица тие се одвоени од државата. Одвојувањето од државата значи дека:

  1. Државата не треба да се меша во внатрешната организација на верската заедница и во содржините кои таа ги промовира (сѐ додека тие не се во спротивност со законите и со правата и слободите на граѓаните гарантирани со националното и меѓународно право).
  2. Верските заедници не треба да се мешаат во работата на законодавната, извршната и судската власт, да вршат било какви влијанија врз нив, да бидат перцепирани како дел од било која од овие власти, да добиваат посебни бенефиции од државата или да бидат третирани на поповолен начин од останатите здруженија на граѓани.

Слободата на вероисповед и уверување и одвоеноста на верските заедници од државата се предмет на интерес на медиумите, меѓутоа, во медиумскиот опфат на оваа проблематика често не се воочуваат проблематичните ситуациии и најчесто изостанува критичкиот и едукативен пристап.

Само како пример, може да се анализира случајот на нерегистрираната верска заедница  ПОА и на Јован/Зоран Вранишковски. Во конкретниот случај станува збор за две паралелни линии на прекршување на Уставот и меѓународните документи.

 

1. Прва линија на прекршување

Првата линија на прекршување на Уставот и меѓународните договори се однесува на регистрацијата на верската заедница.

Полициските акции, судските процеси поврзани со (не)регистрацијата на ПОА, решението на Уставниот суд за одбивање на иницијативата поднесена од страна на Давид Нинов, и последното, мислењето од Комисијата за заштита од дискриминација, требаше да го предизвикаат интересот на медиумите од аспект на слободата на вероисповед.

Во отсуство на анализа, идентификување на проблемот и негово презентирање, а во ситуација на едноставна дисеминација на информации и изјави, медиумите стануваат дел од ограничувањето на слободата на вероисповед (на пример во Утрински “Битолчани бараат Синодот да расчисти со расколникот Јован – по слугувањето на Зоран Вранишковски на туѓа црква и создавањето свои „манастири“; ИнПресс „Народното движење за Македонија бара сузбивање на дејноста на Вранишковски“).

Ниту инциденти, како оној кој медиумите го забележаа на гробиштата во Кавадарци, не ги поттикнаа медиумите да го анализираат проблемот на слободата на уверување во контекстот на меѓународните документи кои Македонија ги има ратификувано, и Уставот на државата.

Во 2014 година повеќе медиуми ја пласираа сторијата за можната одлука на Европскиот суд за човекови права во полза на ПОА и обврската која што би произегла за Македонија од една ваква одлука, за регистрација на ПОА (“Македонија ќе мора да ја регистрира ПОА?“, ). Меѓутоа, дури ни ова не е искористено за пошироко објаснување на проблемот токму од аспект на заштитата на правото на слобода на верата и уверувањето и поставување на прашањето за соодветноста на постоечката законска регулатива која не само што не ја штити оваа слобода, туку, напротив, придонесува за нејзино непотребно и недемократско ограничување.

Што пропуштија да прашаат новинарите?

 

* * *

Слободата на мислата, совеста и верата, претставува базично човеково право. Нивото на неговото практикување и заштита претставува еден од реперите за нивото на демократичност на една држава. Во услови на постоење на доминантни религиозни заедници и видлива врска меѓу етничката и верската припадност, може да се појават деформации кои тешко се идентификуваат. Медиумите имаат можност да ги адресираат овие деформации и да влијаат директно на јавното мислење.

  

2. Втора линија на прекршување

Втората линија на прекршување на Уставот и меѓународните договори се однесува на серијалот судски процеси против Јован/Зоран Вранишковски и дел од следбениците на ПОА.

Впечатливо е отсуството на интерес кај медиумите за квалификациите кои со леснотија ги даваат високи државни функционери. На пример, на А1он е пренесена изјавата на Иво Котевски (во својство на заменик министер за внатрешни работи) според која

Здружението „Анастасија“ од с.Нижеполе, Битола и со купување на недвижен имот на територијата на РМ, а со цел да го прикријат движењето на криминално стекнатите пари и истите да ги прикажат пред државните органи како да се од легални извори-донации, пријавените физички лица и правното лице сториле кривично дело „перење пари и други приноси од казниво дело“ предвидено во чл.273 од КЗ на РМ

За наведеното дело (ако е тоа направено од страна на група луѓе) во Кривичниот законик е предвидена казна од најмалку пет години затвор. Меѓутоа во судската завршница на случајот, сите обвинети (освен Вранишковски) се условно казнети (што никако не може да биде казна за делото кое што го спомна пред медиумите заменикот министер).

Медиумите ја пропуштија шансата да го постават прашањето за можна злоупотреба на должност на заменикот министер кој си дозволи да ја наруши пресумпцијата на невиност и да го замени судот, кој е единствен надлежен за примена на законот во одредувањето на вината и одредувањето на висината на казната. За ваков настап заменикот министер би можел (во најмала мера) да одговара за клевета.

Доколку се анализира соопштението на МВР за спроведената акција во Мај 2012 година, може да се постави прашањето за називот на акцијата. Имено, именувањето на полициската акција со називот “Расколник“ може да значи употреба на полицијата за прогон врз основа на верско убедување. Со ваквото именување, не само што се задира во слободата на уверување и, спротивно на Европската конвенција за човековите права, се оневозможува промена на убедувањето, туку се поттикнува и непријателски однос на јавноста кон осомничените и отворено се манифестира поддршка за една верска заедница (МПЦ) во чиј внатрешен речник се употребува и терминот @расколник“.

Како резултат на ваквото именување, медиумите кои понатаму известуваат за судскиот случај го етикетираат осомничениот  (следат неколку карактеристични наслови):

…и понатаму го шират анимозитетот.

Прекршувањето на Уставот во делот кој се однесува на одвоеноста на верските заедници од државата (и покрај јасната манифестација на вакво прекршување, како во постапките и изјавите на МПЦ, така и во постапувањето на државните органи), не само што не беше поентирано во медиумите, туку, напротив, и самите медиуми го поддржаа и раширија ова прекршување. На пример, насловите:

…создаваат впечаток дека Вранишковски се наоѓа во затвор не заради тоа што го прекршил законот, туку заради тоа што ги прекршил правилата на една верска заедница, и согласно тоа, доколку верската заедница реши да го помилува (според своите внатрешни одредби) тоа автоматски ќе се рефлектира и врз изречената казна затвор.

Во изјавите на црковните претставници се оди дури и чекор понатаму и се утврдува дека:

Јован треба да биде ослободен, бидејќи со неговото држење во затвор, МПЦ ништо не добива.

Во многу мал број медиуми се даваат информации во кои се спомнува можноста за толкување на овој вид расправи како облик на мешање на верските заедници и државата:

Во Синодот на МПЦ, како што пишува „Дневник“, има различни мислења за тоа дали Вранишкоски треба да биде помилуван – некои сметаат дека треба да остане во затворот бидејќи сторил криминал и црквата не може да се меша во работата на правосудните органи, а други, пак, се повеќе сметаат дека „дамката што другите православни цркви и ја припишуваат на МПЦ треба да се отстрани“.

За медиумите ова очигледно не претставува никаков предизвик за натамошна анализа и поставување на прашањето за одвоеноста на верските заедници од државата.

НОВА е еден од ретките медиуми кои ја идентификува врската меѓу донесувањето на одлуката на Апелациониот суд и иницијативите во МПЦ. Меѓутоа, под насловот „Случај Вранишковски: Одложено судењето додека СПЦ чека одговор од МПЦ“, нема анализа која би ја објаснила оваа врска.

 

3. Трета линија на прекршување

Третата линија на прекршување на Уставот и на меѓународните договори ја претставува инструментализацијата на државата од страна на МПЦ.

Во написите на голем број медиуми може да се претпостави врската меѓу проблемот со регистрацијата на ПОА и судските процеси кои се водеа/водат против Јован/Зоран Вранишковски и покрај тоа што во насловот или дури и во самата содржина на информацијата врската се негира. На пример, во анализата на Сител ТВ под насловот „Вранишковски не е прашање на МПЦ и Синодот туку на државата“ од една страна се истакнува:

Токму неговото ослободување деновиве во јавноста се поврзува со решението за статусот на МП, што според верските аналитичари е замена на тези. Слободата на Вранишковски нема да донесе автокефалност, бидејќи тој проблем е многу подлабок.

а од друга страна:

Клековски очекува дека Претседателот на државата, во една законска процедура би требало да потпише помилување на Вранишковски.

Може да се постави прашањето, зошто претседателот би требало да даде помилување на Вранишковски? Затоа што е сторено неправо со неговото судење или, пак, затоа што тоа го бара СПЦ или МПЦ?

Слични прашања можат да се постават и во врска со анализата направена во дневниот весник Вечер, во која, меѓу другото, се вели:

Во МПЦ засега официјално не го коментираат ниту најновото барање на Вранишковски за регистрација, иако неофицијално велат дека таквото име всушност ги разоткрива сите политички намери на Вранишковски, ниту пак го коментираат повикот на СПЦ за обновување на разговорите.

Зошто би требало МПЦ да го коментира барањето за регистрација на една верска заедница? Зошто воопшто МПЦ би се мешала во она што претставува државна процедура на регистрирање?

Многу незабележана остана изјавата на Валентина Божиновска (претседателка на Комисијата за односи меѓу верските заедници) според која:

„државата може да покрене одделни процеси, во случај кога нема резултати од „дипломатијата на црковната власт“: „Спорот меѓу МПЦ и СПЦ, покрај тоа што е црковно, е и големо политичко прашање, за кое ќе треба помош од политичарите“.

Оваа изјава го потврдува фактот на отворено мешање на државата и верските заедници.

Можеби највпечатливо е ова мешање на двете линии на прекршување во написот на порталот Кајгана, каде што е дадена хронологијата на државната интервенција која се манифестира во сукцесивно поведување на постапки.

Дури и во информирањето за одлуката на Европскиот суд за човекови права (која се однесува на правото на регистрирање на ПОА), се спомнува судењето на Вранишковски, кое се однесува на обвинението за проневера на пари и нема (или не би требало да има врска) со слободата на уверување. На пример, дневниот весник Слободен печат, под наслов „ПОА мора да се регистрира, Јован да се ослободи“, се тргнува од претпоставената врска меѓу нерегистрацијата на ПОА и судењето на Вранишковски.

Слободата на мислата, совеста и верата, претставува базично човеково право. Нивото на неговото практикување и заштита претставува еден од реперите за нивото на демократичност на една држава. Во услови на постоење на доминантни религиозни заедници и видлива врска меѓу етничката и верската припадност, може да се појават деформации кои тешко се идентификуваат. Медиумите имаат можност да ги адресираат овие деформации и да влијаат директно на јавното мислење.

Извор:

http://mediumi.vistinomer.mk/sekoj-chovek-ima-pravo-na-sloboda-na-mislite-sovesta-i-verata/

http://mediumi.vistinomer.mk/sekoj-chovek-ima-pravo-na-sloboda-na-mislite-sovesta-i-verata-2/

© православна охридска архиепископија 2004-2014
http://spc.rs - Српска Православна Црква Orthodox Christianity.ru www.kolivart.com - интернет каталог на манастирот Успение Богородично
wap презентација - www.poa-info.org/wap