Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija
 

Вести


 

Синаксар


 

Издаваштво


Прашања, одговори
и коментари


 

Врски


 

Видео и аудио записи


 

Архиепископ


Свет
Архиерејски
Синод


 

Историја


 

Организација
и адреси


 

Библиотека




English Version

1000 години Охридска Архиепископија

Омилија на Архиепископот Јован на прославата на јубилејот 1000 години Охридска Архиепископија

1100 години Свети Климент Охридски

Омилија на Архиепископот Јован на прославата на 1100 години од блаженото упокоение на Свети Климент Охридски


RSS  rss
YouTube  YouTube


рубрика: вести

17.01.2021

Во неделата пред Богојавление, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

14.01.2021

На празникот на Обрезанието Христово, на денот на споменот на Св. Василиј Архиепископот на Кесарија Кападокијска и на денот на Новата Година, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

По Литургијата беше отслужена Доксологија за почетокот на Новата Година, а на крајот беше пресечена Василопитата со паричка.


рубрика: архиепископ\интервјуа

08.01.2021

Новинарката Биљана Баковиќ од белградскиот весник „Политика“ водеше разговор со Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

Во продолжение овој разговор го пренесуваме во целост.

Не брину о светињама, а траже аутокефалност

Биљана Баковић

Недавно обзнањена прича о невештом преименовању српских светитеља из лозе Немањића на фрескама у Осоговском манастиру код Криве Паланке изненадила је и револтирала грађане Србије. Грађане Северне Македоније није баш толико – слично фалсификовање историје, али и друга непочинства према сакралним објектима из периода српске средњовековне државе и потоњим дешавају се деценијама, па и дуже. С тим што неки на то гледају као на неопростиво скрнављење православних светиња, други као на угрожавање и уништавање културно-историјске баштине, неки као на затирање трагова српског постојања на овим просторима, а неки, опет, као на (праведну) освету „окупаторима”.

Из које год визуре гледали, чињеница је да су неки храмови који су припадали Српској православној цркви тренутно у непримереном стању. Девастирани, запуштени, опустели или сасвим разрушени. Све манастире и цркве присвојила је непризната Македонска православна црква, која се од српске неканонски одвојила 1967, док канонска, аутономна Православна охридска архиепископија СПЦ, која је септембра 2018. обележила хиљаду година од оснивања, литургијску службу обавља у објектима попут станова, викендица, хала... На питање ко је одговоран за овакво стање неких од најзначајнијих средњовековних цркава и манастира на тлу Северне Македоније, његово блаженство архиепископ охридски и митрополит скопски г. Јован (Вранишковски) за „Политику” одговара: „Сматрам да неће изгледати претенциозно ако кажем да је та немарност последица стања раскола у којем се МПЦ налази већ деценијама. Када човек примети немарност коју показују, питаће се како они очекују да имају признату аутокефалију, а притом да нису одговорни чак и о најсветијим стварима.”

Како додаје, за катастрофално лоше стање средњовековних цркава и манастира у Северној Македонији, а чији ктитори су били српски владаоци средњег века, одговорна је највише МПЦ, јер јој је држава, која је управљала њима у периоду социјализма, предала у власништво све храмове и манастире још 1991. године. „Али када je већ држава увидела да је МПЦ неодговорна, кaо што и јесте, а она је неодговорна већ годинама, онда треба да нађе начин да се сама брине о њима, јер су они одавно проглашени споменицима културе. Нажалост, добија се утисак да и држави одговара да се нико о њима не брине и да они пропадају”, истиче поглавар Православне охридске архиепископије (ПОА).

Милош Стојковић из Српског културно-информативног центра „Спона” из Скопља, организације која је алармирала јавност у вези са Осоговским манастиром, пре месец дана за „Политику” је навео да при обнови манастира Лешак близу Тетова (главну цркву су минирали и готово целу уништили албански терористи из ОНА, августа 2001. године) није обновљено и двојно посвећење Светом Атанасију и Светом кнезу Лазару, већ су фреске и помињање кнеза Лазара једноставно избрисани. А таквих примера има још. Угрожена је, рецимо, и задужбина цара Душана и царице Јелене из 14. века – манастир Успења Богородице у селу Матејче, Скопска Црна Гора.

Можда би се нешто променило уколико македонска држава поступи по пресуди Европског суда за људска права и региструје ПОА (део цркве који се почетком овог века вратио у духовно јединство са СПЦ)? Шта би уопште та регистрација променила у функционисању ове архиепископије, да ли би утицала на повећање броја верника, монаштва и свештенства? „Регистрација у суштинском смислу нас неће направити већом црквом него што јесмо сада, нити може да увећа наш црквени углед који смо стекли страдањем. Ипак, то нам је потребно због правне комуникације у држави у којој се налазимо. Немајући правни статус, ми не можемо да поседујемо цркве, не можемо да градимо нове, не може нико да нам поклања имање, не можемо имати чак ни банкарски рачун. Та елементарна права не можемо поседовати уколико нисмо правни субјект. А тиме држава жели да нам отежа чак и елементарну егзистенцију кад јој већ није пошло за руком да нас потпуно уништи”, каже архиепископ Јован.

Сходно томе, не очекује ни да ће у догледно време имати могућности да служе у „класичном” храму у С. Македонији: „Док су на власти ови који могу свима и све да обећају, а ништа да не испуне, не можемо ништа очекивати.” На питање да ли врх СПЦ треба да се више меша у решавање проблема ПОА и да ли то можда треба да чини и држава Србија, архиепископ охридски Јован примећује да свака држава у свету и сваки појединац имају право да се мешају тамо где се не испуњавају основна и међународним конвенцијама загарантована људска права. Права о слободи вероисповести су управо међу таквим правима. „Но, проблем је што држава Северна Македонија разуме само језик санкција. Када сам први пут био у затвору 2005. године, потребно је било наметање санкција у авио-превозу да би ме ослободили из затвора. Изгледа да власти разумеју само тај језик”, истиче архиепископ охридски и митрополит скопски, који је, остајући веран духовном јединству православне цркве, неколико пута затваран, јер државни органи С. Македоније већ деценију и по налазе разлоге да га прогањају.

Политичка одлука да нас суд никада не региструје

Европски суд за људска права у Стразбуру у новембру 2017. године наложио је Скопљу да региструје ПОА као посебну верску заједницу. Пресуда је у марту следеће године постала правоснажна, а у јуну те 2018. поднет је захтев Основном суду у Скопљу да је испуни. „Тек пре три месеца, сасвим без икаквих правних образложења, наш захтев је одбијен”, каже архиепископ охридски и митрополит скопски г. Јован. ПОА се жалила Апелационом суду у Скопљу и чека одговор. „Али, како смо неформално сазнали, извршна власт је донела политичку одлуку да нас суд никада не региструје. Таква надређеност извршне власти над судском у Републици Северној Македонији је могућа, нажалост и нормална”, додаје он.

Нова монографија о Марковом манастиру после девет деценија

У сарадњи Балканолошког института САНУ и ПОА пре годину дана објављена је монографија ауторке Марке Томић Ђурић „Фреске Марковог манастира” код Скопља, задужбине краљева Вукашина и Марка Мрњавчевића из 14. века. „То је заиста велики подухват, али се на њега чекало деведесетак година, колико је прошло од последње објављене монографије о том манастиру. У сваком случају, ова монографија је капитално дело, а за таква капитална дела увек смо спремни да сарађујемо са посвећеним ауторима, посебно са институтима САНУ”, каже архиепископ охридски Јован.

Извор: http://www.politika.rs/scc/clanak/470374/Ne-brinu-o-svetinjama-a-traze-autokefalnost


рубрика: вести

07.01.2021

На празникот на Рождеството Христово, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола. На Литургијата беше прочитана Божиќната порака.


рубрика: архиепископ\посланија

Ј О В А Н

по милоста Божја, Архиепископ охридски и Митрополит скопски, до целата полнота на нашата најсвета Архиепископија Охридска

Благодат, милост и мир, од Христа Спасителот наш Кој се роди во тело

 

Браќа сослужители и чеда во родениот како човек Бог и наш Спасител Исус Христос,

 

Доколку човекот го студира животот, а не само некои негови издвоени дисциплини, ќе забележи колку е истиот непредвидлив и неспознатлив. Непредвидлив е затоа што секој животен момент може да влезе во многучислена комбинаторика, а неспознатлив е затоа што ние сме дел од Бога, според зборовите на богомудриот Григориј Богослов.

Дел сме од Бога велиме пред големата тајна на Божјото вочовечување, зашто Бог се вочовечи и ги прими на себе сите делови од створената природа во која секој од нас е само дел, а Он Богочовекот Христос, целина. Он е цел Бог и цел човек.

Бивајќи предвечен Бог пред многу векови се роди и како човек, но се раѓа повторно и денес, за секого од нас, а ние токму тоа денес го празнуваме, како празник на нашето обожување, зашто Бог стана човек, за човекот да стане Бог.

Рождеството Христово е мајка на празниците, зашто тоа што се случува овој ден дава смисла на другите празници, но дава смисла и на животот човеков. Денес Бог станува човек за нам грешните да ни ја отвори вратата кон животот без грев. Зашто вечниот живот по кој копнееме нема да биде живот во грев полн со бесмисла, туку живот без грев, со цел и полнота.

Тој живот со цел и полнота започнува со Христовото вотеловување, а неговото вотеловување постана почеток на човековото обожување. Благодарение на тоа што Христос дојде меѓу нас и прими тело како еден од нас ние ја добивме можноста да станеме богови по благодат.

За тоа сме му денес благодарни, за тоа му оддаваме славословие, за тоа исповедаме дека друг Бог освен него не знаеме.

Таквата наша вера Бог ја наградува. Просветлени сме да веруваме, но и да исповедаме дека во вечноста ќе остане само Црквата на Богочовекот. Сѐ друго ќе исчезне и ќе ја покаже својата трулежност. Затоа, да не запаѓаме во безрасудни мечти, а уште помалку во промашени дела, бодрејќи се секогаш во верата во вочовечениот Син Божји.

Поднесовте, или подобро речено, сите заедно поднесовме многу искушенија последниве седумнаесет години. Но, верата во Богочовекот нѐ покажуваше поцврсти од дијамант. Таков завет ни предадоа нашите претходници, браќата и сестрите по вера, мачениците и исповедниците што не се согласија да ја продадат верата за ништо од овој создаден свет, ниту за пари, ниту за позиција, ниту за слава, ниту за моќ. И што постигнаа, квасецот нивни го созреа лебот кој сте токму вие, направен од брашното што го сомлеа забите на вашите крволочни противници, чии имиња дури и да не бидат заборавени, ќе бидат запаметени како името на Понтиј Пилат кое влезе во Символот на верата, но за осуда.

Пандемијата од COVID-19 што ја зафати целава наша планета, браќа и сестри, носи последица по сите жители на земјава. Или веќе самите сме се изложиле на опасностите што ги предизвикува споменатиот вирус, или борбата со вирусот ја водел некој од нашите ближни. Од многумина вирусот е победен, но многумина успеал и тој да победи. Затоа неминовно ни се поставува прашањето: А кој го создал тој наш непријател, Бог, ѓаволот, или го создала сама створена природа?

Бога веднаш да го изземеме, зашто тој се воплоти да го спаси човекот од секаков непријател, ѓаволот исто можеме да го изземеме, зашто не може да направи ништо без тоа да му го допушти Словото Божјо, тогаш останува само сторената природа како единствен создател на вирусот.

Таа, природата, има моќ да создава зашто од Бога е створена да биде слободна. Еднаш дадената слобода ниту семоќниот и седржител Бог не сака да ѝ ја одземе. А таа се нафрли на човекот, зашто претходно човекот се нафрли врз неа.

Вакви и уште поголеми од овие искушенија ќе следуваат доколку човекот не го прими и не го следи како „пат, вистина и живот” Богочовекот Христос. Не се овие тешки и заплашувачки зборови и тоа во време кога на сите ни треба утеха одозгора, туку предупредување дека кон тој правец води животот без покајание.

А без покајание не може да нѐ спасува ниту Бог Кој заради нас и нашето спасение стана човек. Нема да го уништи ни плодот на слободата на природата, слобода која Тој ѝ ја подарил.

Ако Бог е неутрален во нашата борба со вирусот, ние ќе ја загубиме битката, ако не од вирусот кој се создаде последниве години, тогаш од вирусот кој ќе се создаде наредните години. Не можеме трајно да извојуваме победа ниту над еден мал вирус без помошта на Оној Кој денес постанува како еден од нас луѓето.

Затоа возљубени и чесни отци, драги браќа и сестри собрани денес во телото на Богочовекот да го растуриме социјално растојание што го промовираа некои од Владата на нашата татковина. Не може да нѐ спаси социјално растојание, зашто кој него го промовира за начин на борба со вирусот е противник на социјалната близина на христијаните. Ние христијаните сме едно тело зашто се причестуваме со едниот Христос и следствено на тоа имаме социјална близина.

Може да држиме и препорачливо е да држиме физичко растојание, но никако социјално растојание кое ќе го попречи секое духовно општење меѓу нас во телото на Богочовекот Христос.

Вие сте сведоци дека од почетокот па сѐ до денес, а ќе продолжиме и понатаму да ве потттикнувавме да се држат сите мерки пропишани од Светската здравствена организација за заштита во пандемијата, но ниту сакаме ниту можеме некому од вас да му препорачаме да држи социјално растојание со вочовечениот Бог, или со браќата и сестрите по вера со кои го градиме телото на Богочовекот Христос.

Такво социјално растојание за жал држат повеќемина во оваа наша татковина. И тоа уште пред да настапи пандемијата, го прават тоа и за време на пандемијава, а ако не се покајат веројатно ќе продолжат да го прават и откако пандемијава ќе биде победена.

Од таквите да не земаме пример, но за пример секогаш да ни бидат оние кои се вградиле во телото на Оној што заради нас прими тело, а тоа се светителите од сите епохи, па и од нашето време. Заедно со нив да го прославиме овој величествен празник.

 

ХРИСТОС СЕ РОДИ!

 

 

 

Издадено на Божиќ  2020г.

во Ставропигијалниот манастир „Св. Јован Златоуст“ во Битола

 

Ваш молитвеник пред Бога,

 

 

Архиепископ и Митрополит
Охридски и Скопски Јован

 


рубрика: свет архиерејски синод\посланија

СВЕТИ АРХИЈЕРЕЈСКИ СИНОД СРПСКЕ ПРАВОСЛАВНЕ ЦРКВЕ

са свим Архијерејима Српске Православне Цркве – свештенству, монаштву и свим синовима и кћерима наше свете Цркве: благодат, милост и мир од Бога Оца, и Господа нашега Исуса Христа, и Духа Светога, уз радосни божићни поздрав:

МИР БОЖЈИ – ХРИСТОС СЕ РОДИ!

Целиот текст на божикното послание на Српската Православна Црква на следниов линк: http://spc.rs/sr/bozhitshna_poslanica_srpske_pravoslavne_crkve_10


рубрика: вести

23.12.2020

Од печат излезе православниот календар за 2021 г., во издание на Архиепископијата охридска и Митрополија скопска. Овој календар е посветен на Премудроста Божја.

Календарот започнува со пролог, којшто во продолжение го пренесуваме во целост.

Во ова издание поместен е и текстот: „Христос – Премудрост (Ἡ Σοφία) Божја“.

Како и секоја година, во календарот се отпечатени и табелите со евангелските и апостолските читања за неделите и за сите поголеми празници во годината, како и кратки поуки.

Календар 2021


© православна охридска архиепископија 2004-2021